26.10.2007

[RSS BiRKaN]

Senden kalanlara bakıyorum, her ayrılık sonunda.

Avuçlarımda tuttuğum şey nedir?

Kalanlar bu kadar mı, yoksa benmi göremiyorum.



Yüreğimin derinliklerinde kalan sancı, senden kalandı.

O da tükenecek, yavaş yavaş sona erecek biliyorum.



Yaşamımda ne değişti gidişinle...

Dalgınlaştım, donuklaştım...

Artık gerekli gereksiz... hereşeye boşveriyorum.

Yani tuhaflaştım.



Neden böyle oldu inan bilmiyorum.

Ben eski ben değilim farkındayım.

İnanırmısın sabahları artık, hep işe geç kalıyorum.



Yoruldum galiba.

Şu kısa zamanda yaşadıklarım beni yordu.

Birikintiler kalmış olsada içimde,

Beni sarsabiliyor hatta bunalımın eşiğine bile getirebiliyor.


İzlediğim herhangi bir filmde, yaşlı teyzeler gibi ağlıyorum.

Sonra tuhaf bakışlardan çekinip, siliyorum gözyaşlarımı.


Yani ağız tadıyla ağlıyamıyorum bile...


Sokakta ki insanlar görmesin ''gülerler'',

Evdekiler görmesin ''üzülürler,

Diye diye birikitiriyorum gözyaşlarımı içimde.


Mesela bu sabahta işe geç kaldım.

Isparta ya çok yağmur yağdı.


Islanan bedenim beni dahada kimsesiz yaptı.

Otobüsü kaçırdım, minibüse bindim.

İnanırmısın biriken gözyaşlarım az kalsın akacaktı.



Olaylara tepkim sadece ağlamak oluyor şimdilerde...



Senden kalanlar bunlar sanırım sadece.

Ve bunlarda gidecekler günün birinde...


26.10.2007



Hafif karanlık, mum yanan bir odadayım.

Üşüyorum...



Pencereye birkaç yağmur damlası düştükçe,

Korkuyor ürperiyorum.



Kimse yok mu şu kapının ardında...

Niye yalnızlığın arifesindeyim ben yine.



Adıma yemin edilmiş gibi yalnızım sürekli.

Ne zaman geçecek bu durgunluk, dinginlik.

Bunalıyorum, bunaldıkça yazıyorum
Yalnızlığımdan da şikâyetçi değilim aslında.

Beni en çok o koruyor acılardan biliyorum
Bugünlerde geçecek öyle ya da böyle.


Daha çok
Ver elini yalnızlık gidelim buralardan senle

Yalnızlığımızı hissetmeyeceğimiz yerlere...

Anneme

*küçüktüm
küçücük bir yürek.
önümde uzun bir yol
dikenli, engelli.

tek basına küçük bir yürek
uzak senin melek kanatlarından.
yasım on ikiydi anne
sırtımda yırtık bir valiz
ayaklarım geri götürüyordu beni
gözlerim geride kalan evimizde, köyümüzde.
nereye gidiyordum böyle
hangi bilinmezliklere
hangi hayallere koşuyordum
minik ayaklarımla.

koptum senden istemeden anne
geceler uzadı aylar boyu.
kaç yastık çürüdü biliyor musun
gözyaşlarımdan?
kaç kez hıçkırıklara boğuldum
gecenin bir yarıları?
kaç kez alay ettiler benimle
"sulu göz" diye?
oysa ben seni öyle özlüyordum ki.
neden gelmedin rüyalarıma anne
neden silmedin gözyaşlarımı?
bıktım artık anne
sabahları yastığımın altını üstüne çevirmekten.
korkuyorum anne alay ederler.

benim bayramlarım yoktu anne.
annesiz bayram olur mu hiç?
sen simdi neler yapmışsındır.
burda zeytini sayarak veriyorlar.
kimse senin gibi sarılmıyor
kimse senin kadar sıcak değil anne.

kaç yıl geçti anne
büyüdü minik ayaklar.
minik hayaller büyük başarılara gebe.
bir yüreğim küçük kaldı hep.
hep küçükken özlüyor seni.
ve özledikçe büyüyor acılarım.
canım yanıyor anne.
dayanamıyorum artık sensizliğe.

neden böyle ağır konuşuyorsun anne.
ben hep askerdim zaten.
kıyamazdın göndermeye her ayrılışımda.
sil göz yaslarını
benimkilerle yarışmasınlar.

dün bayramdı anne.
erken girdim yatağa.
ve dalarken bilinmez karanlığa.
dileğim gelmendi rüyalarıma.
gelmedin anne.
bekledim sabaha dek.
bedenim buz kesti,
dişlerim vurdu birbirine.
karanlık üzerime geldi sinsice.

hep sensiz mi kalacağım ben?
hep telefonda mı duyacağım sesini?
hep sıkacak mıyım dişlerimi
belli etmemek için ağladığımı?

bu sabah açtığımda gözlerimi.
sensiz bir gün daha.
ağladım mı yoksa anne.
ben hala tirmi dort yasındayım.
kızma anne.
bak tersine cevirdim yastığımı.
belli olmuyor ıslaklık

Anne!

ANNE AFFET BENI!
BU GUNDE GELEMEDiM *